Bio

Lady Linn & Her Magnificent Bigband: een droom die plaat werd en een toevallige verjaardag.
Ze viert dit jaar een verjaardag, maar daar had Lien De Greef nog niet eens aan gedacht. Ze wilde gewoon een bigbandplaat opnemen, punt. Dat het meteen ook vijftien jaar geleden is dat ze voor het eerst met haar Magnificent Seven voor het voetlicht trad, maakt de cirkel wel rond. In 2018 keert Lady Linn terug naar het begin, en omarmt ze de pure jazz van haar beginjaren. Maar nu dus in een uitgebreide, nog vettere en meer swingende bezetting. Omdat niets zo mooi blaast als een bigband.

Het was met de Bigband ’86 van oud-leraar Marc Godfroid in de rug, dat het idee plots kwam. Wat had ze dit gemist, die kracht van zo’n groep muzikanten. ‘Vijf saxofoons die plots nieuwe melodieën door je nummer sturen, dan wat trompetten erbij… dat heeft iets echts’, zegt ze. ‘Dat is prachtig vakmanschap, dat zichzelf in dienst van de song zet.’

Het idee voor een eigen bigbandplaat rijpte, en dus gingen veel van de nummers die ze al had liggen voor de vijfde Lady Linnplaat in de koelkast. In haar homestudio, soms letterlijk tussen het huishouden door – check daarvoor het mooie ‘Laundry Day’ –, schreef ze alleen of met goeie vriend Pablo Casella, pianist Joris Caluwaerts of manlief Filip Vandebril nieuw materiaal, voor de bigbandarrangementen sprak ze muzikanten van haar bigband aan. Frederik Heirman, Lode Mertens, Jan Verstaen, Marc De Maeseneer, Dree Peremans, Wietse Meys, Domenico Verderame en Yves Fernandez grepen de uitdaging met beide handen aan.

Een zestienkoppige bigband speelde de songs in de JET-studio in Brussel live in, onder het goedkeurend oog van Brussels Jazz-arrangeur en -engineer Gyuri Spies en producer Jonathan Jeremiah. Die laatste had Lien leren kennen bij gezamenlijke schrijfsessies, een nadere samenwerking voor deze plaat drong zich vanzelf op toen enkel van die songs ook op ‘Black Swan’ belandden. In de KONK-studio’s in Londen en in de Antwerpse Finsterstudio van toetsenist Joris Caluwaerts werden de zanglijnen uiteindelijk definitief vastgelegd.

‘Once I was a black swan’, zingt Lien in de titeltrack, die ze met Casella schreef, en een zwarte zwaan was ze vijftien jaar geleden: een uitzondering, een jonge zangeres die teruggreep naar de jazz, zonder rekening te houden met de smaak van de dag. Vier platen en een paar stilistische uitstapjes richting pop later, wil ze terug naar dat gevoel, thuiskomen in haar grote liefde. ‘Gewoon in alle vrijheid maken wat ik wil, zonder rekening te houden met wat werkt op een radio of andere popregeltjes. Het mocht jazz zijn, zonder daarom slaafs de traditie te volgen. Ik wilde met die bigband ook aan het experimenteren gaan. Het moest niet per sé swingen, mocht net zo goed nog altijd wat poppy zijn, of ik sampelde de muzikanten, zoals in ‘You + Me’,…’

Zoveel vrijheid hoor je in het plezier dat van ‘Black Swan’ spat. ‘We hebben ons geamuseerd’, moet Lien bevestigen. ‘Het is dan ook minstens zoveel een plaat van een collectief als van mij. Ik schreef dan wel de nummers, hoe ze uiteindelijk klinken is het werk van vele handen. We hebben samen gesleuteld tot alles juist zat. Maar speels is ze zeker. Dat is net zo leuk aan die swingmuziek, dat het altijd wat lichtvoetig en licht-ironisch is. Neem nu ‘Miss The Boat’, waarin ik nogal meewarig kijk naar hoe we onszelf voortdurend voorbijlopen, de burn out tegemoet. Zie ons bezig! En toch is het niet allemaal glimlachen, de vrolijke muziek mag al eens wat botsen met een ernstige tekst. Zoals dat in jazz vaak gaat.’

En zo is er nu ‘Black Swan’, een album waarop Lady Linn verder haar pad bewandelt. Het is een plaat die persoonlijk en intiem is, speels en krachtig. Luister naar het breekbare ‘Afraid To Lose You’, of de swing van ‘Miss The Boat’. Songs over de liefde spelen haasje over met fragmenten uit het dagelijkse leven — die was die altijd maar ligt te wachten terwijl je wil schrijven, een nachtelijk huis waar je rond de teddyberen moet laveren,… — maar altijd is er die constante: de liefde voor die bigband die blaast en swingt, schettert en toetert, maar net zo goed gas terugneemt als dat nodig is. Lien De Greef is weer thuis, waar het begon. En dat voelt goed.